پیر اگر باشم چه غم، عشقم جوان است ای پری..

 پیر اگر باشم چه غم، عشقم جوان است ای پری

وین جوانی هم هنوزش عنفوان است ای پری

*

هر چه عاشق پیر تر عشقش جوانتر ای عجب

دل دهد تاوان اگر تن ناتوان است ای پری 

*

پیل مــاه و سال را پهلو نمی کردم تهی 

با غمت پهلو زدم، غم پهلوان است ای پری

*

هر کتاب تازه ای کز ناز داری خود بخوان

من حریفی کهنه ام درسم روان است ای پری 

*

یاد ایامی که دل ها بود لبریز امید

آن اوان هم عمر بود این هم اوان است ای پری 

*

روح سهراب جوان از آسمان ها هم گذشت

نوشدارویش، هنوز از پی دوان است ای پری 

*

با نواهــای جـــرس گاهی به فریادم برس

کین ز راه افــتاده هم از کاروان است ای پری

*

کام درویشان نداده خـدمت پیران چه سود

پیر را گو شهریار از شبروان است ای پری

 شاعر: شهریار

****

با تشکر از دوست عزیز: 

мдjiD ××آریایــــــــیها××

پیش رویت دگران صورت بر دیوارند..

پیش رویت دگران صورت بر دیوارند

نه چنین صورت و معنی که تو داری دارند

تا گل روی تو دیدم همه گل‌ها خارند

تا تو را یار گرفتم همه خلق اغیارند

آن که گویند به عمری شب قدری باشد

مگر آنست که با دوست به پایان آرند

دامن دولت جاوید و گریبان امید

حیف باشد که بگیرند و دگر بگذارند

نه من از دست نگارین تو مجروحم و بس

که به شمشیر غمت کشته چو من بسیارند

عجب از چشم تو دارم که شبانش تا روز

خواب می‌گیرد و شهری ز غمت بیدارند

بوالعجب واقعه‌ای باشد و مشکل دردی

که نه پوشیده توان داشت نه گفتن یارند

یعلم الله که خیالی ز تنم بیش نماند

بلکه آن نیز خیالیست که می‌پندارند

سعدی اندازه ندارد که چه شیرین سخنی

باغ طبعت همه مرغان شکرگفتارند

تا به بستان ضمیرت گل معنی بشکفت

بلبلان از تو فرومانده چو بوتیمارند

شاعر:

#سعدی 

****

ساده از دست ندادم دل پر مشغله را..

ساده از دست ندادم دل پر مشغله را

تا تو خندیدی و مجبور شدم مساله را...!

 من "برادر" شده بودم و "برادر" باید

وقت دیدار، رعایت بکند "فاصله" را

 

دهه‌ی شصتی دیوانه‌ی یکبار عاشق

خواست تا خرج کند این کوپن باطله را

عشق! آن هم وسط نفرت و باروت و تفنگ

دانه انداخت و از شرم ندیدم تله را

 

و تو خندیدی و از خاطره ها جا ماندم

با تو برگشتم و مجبور شدم قافله را...!

 

عشق گاهی سبب گم شدن خاطره‌هاست

خواستم باز کنم با تو سر این گله را

 

شاعر: 

عبدالجبارکاکایی

****

شنیدستم که شهبازی کهنسال..

 

 شنیدستم کـه شـهـبـازی کهـنسال      

 کـبـوتـربـچـه ای راکـرد دنـبـال

 

زبـیـم جـان کـبـوتـر کـرد پـرواز        

به هر سوتاخت تازان از پی اش باز

 

بـه دشت وکـوه وصـحرا بود پـرّان      

 زچـنـگ بـاز شـایـد در بـرد جــان

 

اجل را دید و شست از زندگی دست        

درختی درنـظـر بگرفت و بـنشـست

 

نشست و ســر بـه زیـر پـر فـرو بــرد      

که کی چنگال بازش می کند خرد

 

نظر کـرد آن نگون اقـبـال بـرزیـر        

کـه صیّادی کمان بـرکف به زه تیر

 

کـمـان بـرکف نموده قصد جانش        

 هـدف بـگـرفـتـه وکـرده نـشـانش

 

بـه زیــرپـای صـیّـاد و بـه سـربـاز        

 نـه بنشستن صـلاح است و نـه پرواز

 

بـه کـلّـی رشـتـه ی امّید بگسست          

درآن دم دل بـه امّـیـدخـدا بست

 

چـوامّیدش بـه حق بودآن کبوتر        

 نـجـات ازمـرگ دادش حـیّ داور

 

بـزد مـاری بـه شست پـای صـیّاد        

 قـضـا بـر بـاز خـورد آن تـیـر و افـتاد

 

بـه خـاک افتاد هــم صیّاد و هم باز      

کـبـوتـر شـاد وخـنـدان کـرد پرواز

 

شاعر:

« اصغر میرخدیوی»

از کتاب: حاضر جوابی های شیرین

****

با تشکر از دوست عزیز: 

мдjiD ××آریایــــــــیها××

دیگر توان شعر گفتن هم ندارم..

دیگر توان شعر گفتن هم ندارم

آنقدر غم دارم که چیزی کم ندارم

دل خسته ام از عکس ها و خاطراتت 

جز زخم عشقت بر تنم مرهم ندارم

فرهاد بودم روزگاری درنگاهت

حالا چو جمشیدم که جام جم ندارم

آنقدر ویرانم که در توصیف حالم 

تشبیه زیباتر ز ارگ بم ندارم

من بوف کور صادقم بر روی دیوار 

جز سایه ی سنگین خود همدم ندارم

باید فراموشت کنم با مرگ اما

افسوس در جام شرابم سم ندارم

شاعر: محمدرضا محمدپور

****

با تشکر از دوست عزیز: 

мдjiD ××آریایــــــــیها××

امیدی بر جماعت نیست، میخواهم رها باشم..

 امیدی بر جماعت نیست، میخواهم رها باشم

اگر بی انتها هم نیستم بی ابتدا باشم

چه می شد بین مردم رد شوم آرام و نامرئی

که مدتهاست میخواهم فقط یک شب خدا باشم

اگر یک بار دیگر فرصتی باشد که تا دنیا -

بیایم دوست دارم تا قیامت در کُما باشم

خیابانها پر از دلدار و معشوقان سر در گُم

ولی کو آنکه پیشش میتوانم بی ریا باشم؟

کسی باید بیاید مثل من باشد، خودم باشد

که با او جای لفظ مضحک من یا تو، ما باشم

یکی باشد که بعد از سالها نزدیک او بودن

به غافلگیر کردنهای نابش آشنا باشم

دلم یک دوست میخواهد که اوقاتی که دلتنگم

بگوید خانه را ول کن بگو من کی، کجا باشم؟

شاعر: 

#سید_سعید_صاحب_علم

****

با تشکر از دوست عزیز: 

мдjiD ××آریایــــــــیها××

گرچه چشمان تو جز در پی زیبایی نیست..

گرچه چشمان تو جز در پی زیبایی نیست    

دل بکن! آینه این قدر تماشایی نیست

حاصل خیره در آینه شدن‌ها آیا               

دو برابر شدن غصه تنهایی نیست؟!

بی‌سبب تا لب دریا مکشان قایق را         

قایقت را بشکن ! روح تو دریایی نیست

آه در آینه تنها کدرت خواهد کرد             

آه ! دیگر دمت ای دوست مسیحایی نیست

آنکه یک‌عمر به شوق تو در این کوچه نشست       

حال وقتی به لب پنجره می‌آیی نیست

خواستم با غم عشقش بنویسم شعری            

گفت : هر خواستنی عین توانایی نیست ..

شاعر: #فاضل_نظری 

****

صدای گمشده در غارهای مسدودم..

صدای گمشده در غارهای مسدودم

فرود آمده از قله‌ای مه آلودم

کنار شمع نشستند و راز می‌گفتند

نگاه کردم و آتش برآمد از دودم

گرفتم آنکه گلستان شوند هیزم‌ها

چگونه سرد شود خاطرات نمرودم

به شوق یافتنت ای کلید دربدری

کدام کوچه بن‌بست را نپیمودم؟

تو نیستی که برایم انار دانه کنی

کجاست دانه تسبیح شاه مقصودم!

به روی خویش نیاور ولی بدان آنروز

کسی که پنجره‌ات را شکست من بودم

قطار صبح ازل رفت بی خداحافظ

در آستین غزل ماند دست بدرودم

شاعر: احسان افشاری

****

**** 

به نسیمی همه ی راه به هم می ریزد..

 به نسیمی همه ی راه به هم می‌ریزد

کی دل سنگ تو را آه به هم می‌ریزد

سنگ در برکه می‌اندازم و می‌‌پندارم

با همین سنگ زدن، ماه به هم می‌ریزد

عشق بر شانه ی هم چیدن چندین سنگ است

گاه می‌ماند و ناگاه به هم می‌ریزد

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده است

عشق یک لحظه کوتاه به هم می‌ریزد

آه، یک روز همین آه تو را می‌گیرد

گاه یک کوه به یک کاه به هم می‌ریزد

شاعر: فاضل نظری

****

با تشکر از دوست عزیز: 

мдjiD ××آریایــــــــیها××

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت..

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق اتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود 

رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را

با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم،مگو،مگو که چرا رفت ننگ بود

عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت،چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما 

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی 

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

 

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر

می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بیخبر زخویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان زگفته ها

دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

شاعر:

فروغ فرخزاد